وبلاگ،‌ آخرین سنگر

دوست ندارم کسی فتحم کند. یک تکه‌ایی از من وجود دارد دقیقن ته‌‌ِ‌ ته ِ‌ تهِ من که تمام واقعیت‌هایم آنجا هستند و فقط فقط مال خودم.هرکار می‌کنم نمی‌توانم کسی را به این نقطه از خودم راه بدهم. وبلاگم چه قبل تر در پرشین‌بلاگ و چه این یک سال در بلاگ اسپات، نمودی از این تکه است. واقعیت‌هایم بدون هیچ حصاری وقتی که نیاز دارم ثبتشان کنم.

فیس‌بوک و توییتر و اینستاگرام که مدت‌هاست از دست رفته‌اند. اما به طرز عجیبی از وبلاگم محافظت کرده‌ام. هیچ رابطه‌ایی من را وسوسه نکرده است تا حرفی از وبلاگم بزنم. با اینستاگرام و توییتر می‌شود شوخی کرد و اجازه فالو داد ولی با وبلاگ نه . حالا هیچ‌چیز خاصی هم نمی‌نویسم که خواندن یا نخواندنش به حال کسی فرقی بکند. فقط دلم می‌خواهد یک سنگر داشته باشم برای خودم و  وبلاگم، آخرین سنگری از من است که از دست نرفته است.